Δύο σχόλια από έναν άνθρωπο που αγαπάει όσο λίγοι άλλοι το Άθλημα του Πινγκ Πονγκ

Ο κ. Γιάννης Καρδιακός έχει την δική του μεγάλη ιστορία στο Άθλημα της Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης στην χώρα μας, σίγουρα ως επαγγελματίας στην εμπορία ειδών που χρησιμεύουν στο Άθλημα. Για την αγωνιστική του αξία δεν ξέρω κάτι, αλλά είμαι σίγουρος ότι έχει παίξει και έχει αγαπήσει το Άθλημα όσο λίγοι.

Άλλωστε αυτό φαίνεται και από τις δύο τελευταίες αναρτήσεις που έχει κάνει και βάζει στην θέση τους, όλους όσοι θέλουν να οδηγήσουν ξανά το Άθλημα στα δύσκολα χρόνια του παρελθόντος. Τις παραθέτω και σας βάζω να σκεφτείτε ποιούς εννοεί, γιατί μιλάει καθαρά στον πληθυντικό, οπότε μάλλον θα εννοεί από δύο και πάνω.

Η πρώτη ανάρτηση έγινε στις 8 Μαρτίου και ήταν:

«Τελικά,τα προβλήματα που ήταν να έρθουν,δεν αργοπόρησαν!!!Ηρθαν!!!Γιά την ακρίβεια,τα φέρατε,στο άθλημα που,διαρρηγνύετε τα ιμάτιά σας ,οτι αγαπάτε!!!!!
Κρίμα!! Το μεγαλύτερο κρίμα ειναι,οτι θα "την κάνετε" με ελαφρά πηδηματάκια,αργότερα!!Το ΑΘΛΗΜΑ πρέπει να μείνει,ομως,και θα μείνει!!!
Αφού υπήρχαν,οοοοολες αυτές,οι λύσεις γιατί δεν βάλατε υποψηφιότητα??Μόλις λίγους μήνες πριν,ηταν οι εκλογές!!
Θα βάλετε στις επόμενες η αρκούμαστε στην κριτική του......καναπέος(αυτή δεν ειναι η γενική του...καναπέ?)???»

Η δεύτερη ανάρτηση έγινε στις 12 Μαρτίου και ήταν:

«Παλιά,στα μπουζούκια,οταν ερχόντουσαν παρέες ειχαν πάντα 2-3 ατομα που λεγόντουσαν:Οι "Ν'αρθω και γώ"!!Ποιοί ηταν οι "Ν'αρθω και γώ"??Οι ασχετοι με τα μπουζούκια,αλλά και γενικά με την παρέα!!Οταν ακουγαν οτι κάποιοι πάνε στα μπουζούκια,ελεγαν: "Ν'αρθω κι'εγώ"??Ετσι τους βγήκε το ονομα!!Ουτε συνεισφορά στο λογαριασμό δεν ειχαν!!Τι πρόσφεραν λοιπόν οι "Ν'αρθω και γώ"??Εκαναν πάντα φασαρία στο ...........λογαριασμό πού....ΔΕΝ πλήρωναν αλλά και "τσαμπουκάδες" με τους γύρω,υπερασπιζόμενοι,δήθεν,τους "αρχηγούς"της παρέας!!!Ηθελαν,κάτι,να προσφέρουν γιά να τους...........ξαναπάρουν!!!
Το θυμήθηκα,τώρα τελευταία,και ειπα να το μοιραστώ!!Οπως ηταν τότε οι "Ν'αρθω κι'εγώ" ειναι τώρα οι "Να μιλήσω και εγώ??»

Από την πλευρά του Δημοσιογράφου που νοιάζεται για την προβολή και την ανάπτυξη του Αθλήματος της Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης είμαι πολύ ικανοποιημένος για αυτές τις αναρτήσεις, καθώς φαίνεται ξεκάθαρα ότι μοιραζόμαστε το ίδιο όραμα με τον κ. Καρδιακό και ότι και αυτός βάζει στην θέση τους, όλους αυτούς που μιλάνε χωρίς να έχουν την παραμικρή γνώση για αυτά για τα οποία μιλάνε.

Επίσης αναδεικνύει το γεγονός ότι άνθρωποι που τώρα είναι γεμάτοι λύσεις για τα όσα ταλαιπωρούν το Άθλημα, τα λένε μεταξύ τύρου και αχλαδιού και δεν έθεσαν τον εαυτό τους στην διάθεση των Σωματείων για να αναλάβουν τις τύχες του Αθλήματος.

Άλλωστε μιλάει στον πληθυντικό, οπότε αποκλείεται να αναφέρεται σε ένα και μόνο άτομο. Μακάρι αυτοί τους οποίους εννοεί να το καταλάβουν και να αλλάξουν ρότα, βοηθώντας το Άθλημα να προοδεύσει. Άνθρωποι σαν τον κ. Καρδιακό μπορούν να βοηθήσουν να πάει το Πινγκ Πονγκ στην χώρα μας, μπροστά!

Συμπεράσματα και εντυπώσεις από το Πανελλήνιο Νέων Ανδρών-Νέων Γυναικών του Σ.Ε.Φ.

 

Για πρώτη φορά στην ιστορία της διοργάνωσης, το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Νέων Ανδρών-Νέων Γυναικών διεξήχθη σε τέσσερις ημέρες.

Στον αγωνιστικό τομέα το αποτέλεσμα ήταν εκπληκτικό. Αγώνες με πολύ υψηλό επίπεδο των Αθλητών-τριών, που απέδειξαν για μία ακόμη φορά την πρόοδό τους και την πολύ καλή δουλειά που γίνεται από τους προπονητές και τα Σωματεία, που η αλήθεια είναι ότι στις συντριπτικά περισσότερες περιπτώσεις παλεύουν μόνοι τους για την πρόοδο και ανάπτυξη του Αθλήματος της Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης στην χώρα μας.

Αθλητές εγώ δεν πρόκειται να ξεχωρίσω, ούτε ξεχώρισα ποτέ μέχρι τώρα. Η θέση που κατέκτησε ο καθένας και η καθεμία τους αντιπροσωπεύει την αξία τους και θέτει τον πήχυ που πρέπει να υπερβούν στις επόμενες εμφανίσεις τους σε αγώνες. Πάντα υπάρχει κάτι καλύτερο να πετύχεις και είμαι σίγουρος ότι αυτό προσπαθούν και οι ίδιοι και θα τα καταφέρουν.

Έξω από τους Αθλητές, πρέπει να αναφερθεί και η δουλειά που έκαναν η Επιδιαιτητής, η Γραμματεία και οι Διαιτητές των αγώνων, που απέδειξαν και πάλι την εμπειρία τους και την ικανότητά τους να φέρουν εις πέρας αγώνες υψηλών απαιτήσεων.

Πέρα από τα αγωνιστικά και διαιτητικά όμως, υπήρξαν και κάποια γεγονότα που δεν ήταν -σύμφωνα με την γνώμη μου βέβαια- θετικά και πρέπει να τα αναφέρω και αυτά στην προσπάθεια να βελτιωθούν κάποια στιγμή τα πράγματα και να αποκτήσει και πάλι το Άθλημα την αίγλη του παρελθόντος, όταν το παρακολουθούσαν εκατοντάδες φίλαθλοι και παρέμεναν μέχρι το τέλος των αγώνων για να δουν και τους τελικούς.

Όχι όπως τώρα που όσο πιο ενδιαφέροντα γίνονται τα παιχνίδια, τόσο λιγότεροι τα παρακολουθούν, γιατί αφού έχασαν αυτοί, σιγά μην καθήσουν να παρακολουθήσουν αυτούς που τους κέρδισαν. Τους τελικούς πρέπει να τους βλέπουν πολλοί, όλοι, αλλά ποιός έμαθε τους Αθλητές να είναι Φίλαθλοι πρώτα απ' όλα; Το Σχολείο, η Ομοσπονδία, το Σωματείο, οι Προπονητές, ποιός;

Πάμε λοιπόν στα όχι θετικά. Οι αγώνες διεξήχθησαν σε μία παγωμένη αίθουσα, γεμάτη υγρασία -διαμαρτυρήθηκαν πολλοί προπονητές για αυτό-. Πολλά από τα μπαλάκια -διαμαρτυρήθηκαν πολλοί προπονητές και για αυτό- ήταν οβάλ, όχι στρόγγυλα και ήταν τόσο παιγμένα που δεν ανταποκρίνονταν όπως θα έπρεπε, πολλά από τα τραπέζια ήταν ανόμοιου ύψους στις μεγάλες τους πλευρές, στην αίθουσα 9 μία από τις σειρές των φώτων πότε άναβε, πότε έσβηνε. 

Λόγω της έλλειψης προπονητικής αίθουσας, προπονητές στερήθηκαν το δικαίωμά τους να προθερμάνουν σωστά τους Αθλητρές-τριές τους. Όταν ένας Αθλητής-τρια βρίζει κατά την διάρκεια ενός αγώνα, πρέπει να τιμωρηθεί με κίτρινη κάρτα και την δεύτερη φορά με κόκκινη; Παίζει ρόλο αν βρίζει τον αντίπαλό του κατά πρόσωπο, ή αν απλά βρίζει για να δεχτεί την κίτρινη κάρτα; (ερώτηση κάνω απλά, γιατί αυτούς που ρώτησα στο Σ.Ε.Φ. οι μισοί μου απάντησαν το ένα και οι άλλοι μισοί το άλλο. Τον κανονισμό τον έχει διαβάσει κανένας από αυτούς που απάντησαν το ... άλλο, ή αυτοί δεν ήξεραν, δεν ρώτησαν, δεν ευθύνονται;)

Βέβαια, όσοι αγωνίζονται και προσφέρουν στο Άθλημα έχουν συνηθίσει να αντιμετωπίζονται με αυτό τον τρόπο μετά από τόσα πολλά χρόνια που τα στραβά είναι περισσότερα από τα θετικά και όσο και αν ενοχλούνται πάρα πολλοί, δεν επιτρέπουν στον εαυτό τους να εξωτερικεύσει την αποστροφή του απέναντι σε αυτά που γίνονται εις βάρος τους.

Οι Προπονητές έχουν προβλήματα, τα συζητάνε μεταξύ τους και τα εκφράζουν πίσω από κλειστές πόρτες σε κατ' ιδίαν συζητήσεις, ελπίζοντας στην λύση τους. Ατομικά, ο καθένας μόνος του για να λύσει το δικό του πρόβλημα και όχι να συμμετάσχει στην λύση των προβλημάτων όλων. Έτσι, τα προβλήματα παραμένουν άλυτα. Η Π.Ε.Π.Ε.Α. ανακοίνωση για να ενημερώσει για τα προβλήματα του κλάδου, δεν έχει βγάλει ακόμη, την ενδιαφέρουν τα προβλήματα του κλάδου; Πιστεύει ότι δεν έχει προβλήματα ο κλάδος των προπονητών; Με ποιά μέθοδο λύνει τα προβλήματα του κλάδου; Μήπως το ότι δεν προσπαθεί να τα λύσει αφήνει αδιάφορους πολλούς προπονητές στο να γίνουν μέλη της;

Οι Αθλητές έχουν προβλήματα, τα συζητάνε μεταξύ τους και τα εκφράζουν πίσω από κλειστές πόρτες σε κατ' ιδίαν συζητήσεις, ελπίζοντας στην λύση τους. Ατομικά, ο καθένας μόνος του για να λύσει το δικό του πρόβλημα και όχι να συμμετάσχει στην λύση των προβλημάτων όλων. Έτσι, τα προβλήματα παραμένουν άλυτα. Ο εκπρόσωπος των Αθλητών στην Ε.Φ.Ο.Επ.Α.με ποιόν τρόπο προσπαθεί να λύσει τα προβλήματα τους; Προσπαθεί; Δέχεται ότι έχουν προβλήματα οι Αθλητές-τρεις;

Τα Σωματεία έχουν προβλήματα, τα συζητάνε μεταξύ τους και τα εκφράζουν πίσω από κλειστές πόρτες σε κατ' ιδίαν συζητήσεις, ελπίζοντας στην λύση τους. Ατομικά, ο καθένας μόνος του για να λύσει το δικό του πρόβλημα και όχι να συμμετάσχει στην λύση των προβλημάτων όλων. Έτσι, τα προβλήματα παραμένουν άλυτα. Γιατί δεν έχουν μαζευτεί τα Σωματεία να βγάλουν μία ανακοίνωση για να ενημερώσουν για τα προβλήματα του κλάδου; Έχει πραγματικά προβλήματα ο κλάδος; Πως πιστεύουν τα Σωματεία ότι θα λυθούν τα προβλήματα τους, με σιωπή;

Φτάνουν οι ερωτήσεις για σήμερα. Αργότερα, άλλα πιο σημαντικά θέματα θα βγουν στην επιφάνεια, αργότερα.

Αξιέπαινοι σωματεία και προπονητές για την πρόοδο των νεαρών αθλητών-τριών, αλλά χρειάζονται υποστήριξη

Από το 2020 και μετά έχω καλύψει δημοσιογραφικά πολλές διοργανώσεις μικρών ηλικιών, είτε σε Περιφερειακά, είτε σε Αναπτυξιακά είτε σε Πανελλήνια πρωταθλήματα. Ανέκαθεν στις μικρές ηλικίες οι ποιοτικές διαφορές στον τρόπο παιχνιδιού των συμμετεχόντων ήταν εμφανής, καθώς στο να προπονείται κάποιος ένα χρόνο και ένας άλλος τρεις ή έξι μήνες η διαφορά των εμπειριών είναι τεράστια.

Όμως με το πέρασμα των ετών, διαπιστώνω με πολύ μεγάλη χαρά ως ένας άνθρωπος που λατρεύει τον Αθλητισμό, ότι η παρουσία των νεαρών αθλητών και αθλητριών γίνεται όλο και καλύτερη και υπάρχουν παιδιά που παίζουν ένα ή και δύο επίπεδα καλύτερα από την ηλικία τους. Αυτό δεν γίνεται από μόνο του, οι προπονητές τους και τα σωματεία που βρίσκονται μαζί τους στην διαδικασία της ανάπτυξης, πασχίζουν κάθε μέρα, δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό και φέρνουν αποτελέσματα που μας κάνουν να χαιρόμαστε να παρακολουθούμε αγώνες.

Στα νοκ-άουτ, όσο περνάνε οι γύροι το επίπεδο πινγκ πονγκ είναι όλο και υψηλότερο και από τους δύο συμμετέχοντες, ακόμη και αν ο ένας ή η μία από τους δύο είναι μικρότερης ή και πολύ μικρότερης ηλικίας.

Προφανώς και δεν θα γίνουν όλοι Πρωταθλητές στην χώρα μας, ή Πρωταθλητές Ευρώπης, όπως πολλοί κορυφαίοι Έλληνες αθλητές-τριες του παρελθόντος, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα προσφέρουν για πολλά χρόνια ακόμη στην Ελληνική Επιτραπέζια Αντισφαίριση.

Τι λείπει; Κατά την γνώμη μου λείπει η υποστήριξη της κεντρικής διοίκησης σε θέματα που δεν χρειάζονται χρήματα για να διορθωθούν. Η καλή οργάνωση θα έλυνε άμεσα το 80% των προβλημάτων. Το να ξέρουν τα σωματεία από πολύ νωρίς εκτός από την ημερομηνία και την τοποθεσία που θα φιλοξενηθούν οι αγώνες θα ήταν πολύ χρήσιμο στο να γλιτώσουν χρήματα από την αγορά των εισιτηρίων τους, ή την εύρεση καταλύματος.

Το να θεσπιστεί η παρέλαση των Αθλητών-τριών, η ομαδική φωτογράφιση πριν τους αγώνες της πρώτης ημέρας και πριν τους αγώνες των νοκ-άουτ (δημιουργώντας έτσι αναμνήσεις για μία ολόκληρη ζωή), να γνωρίζουμε από την φάση των προημιτελικών και μετά μέσω εμφώνησης σε ποιά φάση των αγώνων βρισκόμαστε, να υπάρχει η εκφώνηση των ονομάτων των αθλητών-τριών πριν τους τελικούς (να έχουν έναν λόγο να τους χειροκροτήσουν οι γονείς τους και οι άλλοι παρευρισκόμενοι), η σωστή διαδικασία στις απονομές, με τους Αθλητές-τριες να παίρνουν πρώτα την θέση τους πίσω από το βάθρο -σαφής προϋπόθεση να υπάρχει βάθρο απονομών σε κάθε γυμναστήριο και να υπάρχουν βέβαια και τα έπαθλα στην ώρα τους εκεί- και μετά να γίνεται η εκφώνηση των ονομάτων τους, θα ήταν πολύ χρήσιμο για την ψυχοσύνθεση ειδικά των νεαρών πρωτοεμφανιζόμενων, καθώς θα αντιλαμβάνονταν ότι συμμετέχουν σε ένα Άθλημα που διέπεται από τους διεθνείς κανονισμούς διεξαγωγής.

Η εποχή που το πινγκ πονγκ παιζόταν σε βρώμικα και υγρά υπόγεια, έχει περάσει ανεπιστρεπτί, τώρα υπάρχουν εξαιρετικές άιθουσες σωματείων και μία πολύ καλή αίθουσα στο ΣΕΦ. Όμως, πρέπει να τηρεί η ίδια η ΕΦΟΕπΑ τους κανονισμούς της. Να γίνονται οι αγώνες μόνο στο δάπεδο που προβλέπεται και όχι και σε αμφιβόλου ποιότητας πάτωμα, να μην μπαίνει φυσικό φως από τα παράθυρα ενός γυμναστηρίου που φιλοξενεί αγώνες, ο φωτισμός του γυμναστηρίου να είναι αυτός που προβλέπεται και όχι να λείπουν λάμπες και να παίζονται τα παιχνίδια στο σκοτάδι, να είναι σωστά μετρημένοι οι αγωνιστικοί χώροι και όχι να βλέπουμε να παίζουν νέοι άνδρες και νέες γυναίκες σε μικρότερο αγωνιστικό χώρο γιατί δεν χωράει τα απαιτούμενα τραπέζια το γυμναστήριο.

Αυτό που είναι υποχρεωτικό να γίνει, ειδικά από μία νέα διοίκηση που ήρθε για να διορθώσει τα λάθη της προηγούμενης, είναι να αλλάξει η εικόνα του πινγκ πονγκ προς την Ελληνική κοινωνία.

Δυστυχώς για να αλλάξουν τα πράγματα, δεν αρκεί να αλλάξουν τα πρόσωπα, πρέπει να αλλάξουν τα πράγματα.

Περιμένουμε ανυπόμονα να διαβάσουμε στα Δελτία Τύπου της Ομοσπονδίας, ότι τα πολύ μεγάλα προβλήματα του Αθλήματος, που απαιτούν χρήματα για να λυθούν, λύνονται, με την βοήθεια της Πολιτείας ή των Χορηγών που πλέον απουσιάζουν από την κάλυψη και προβολή του Αθλήματος και όταν απουσιάζει η προβολή των χορηγών, είναι πολύ δύσκολο να βρεις και άλλους χορηγούς -ειδικά όταν ζητάς για «χρυσή χορηγία» 100.000 ευρώ από τις εταιρείες στις οποίες απευθύνεσαι-.

Μέχρι να έρθουν οι λύσεις στα μεγάλα, ας λυθούν τα «μικρά» στα μάτια κάποιων, αλλά πολύ σημαντικά στα μάτια όλων των άλλων που ζουν κάθε ημέρα στις αίθουσες του Αθλήματος σε όλη την Ελλάδα.